Een eigen (t)huis, een plek onder de zon

Een eigen (t)huis, een plek onder de zon
3 maart 2013 Francois Borowy

Als ik terug kom van vakantie ben ik, hoe leuk de vakantie ook was, altijd blij dat ik weer thuis ben. Je eigen vertrouwde dingen, de sfeer, de geuren. Dat voelt echt als thuis komen. Het gaat mij daarbij niet zozeer om het fysieke gebouw. Een huis wordt mijn thuis door de dingen die ik er aan toevoeg. Dingen die mij dierbaar zijn:  schilderijen, foto’s, mijn muziekverzameling, mijn stenen e.d. Iedereen heeft dingen die je graag in je buurt wilt hebben, je eigen “knuffels”. De dingen waardoor je je goed voelt.

Mijn eigen plek. Hoe belangrijk is voor mij? Een plek waar ik mij kan terugtrekken. Mijn ‘hol’ waar ik weer op adem kan komen, kan verteren, weer op mijn gronding kan komen.

Ik denk met veel plezier terug aan mijn hut. De hut die ik in mijn jeugd bouwde achter de zolderslaapkamer tussen de achterwand en het schuine dak. Een plek waar ik mij kom verstoppen. Mijn geheime plek waar ik niet gevonden kon worden. Knus, klein en geborgen. Als ik er aan terugdenk voel ik die geborgenheid weer. Het gevoel dat je als kind zo op je gemak stelt (Ik ben benieuwd of mijn ouders het gaatje ooit hebben ontdekt waardoor ik mijn verlichting had aangelegd).

Ik realiseer mij dat ik nu niet meer beschik over zo’n ruimte. Ik heb mijn bureau en mijn plek op de bank (en ook die moet ik tegenwoordig verdedigen :-)). Ook op mijn werk heb ik als externe meestal geen eigen plek. Dat heeft zeker effect op mij. Toch probeer ik zoveel mogelijk dezelfde werkplek in te nemen. Dat voelt vertrouwd. Ook ervaar ik steeds vaker dat bepaalde plekken duidelijk niet van mij zijn. De begrenzing is zo aanwezig. Vaak voelt het dan dat je eerst (fysiek en emotioneel) een drempel over moet om tot communicatie te komen. Ben ik welkom?

Als dit mij zo beinvloed, zal ik, denk ik niet de enige zijn. Niet voor niets zie je vaak foto’s of andere persoonlijke dingen op bureau’s staan. De werkplek wordt jouw plek door als die presoonlijke ‘knuffels’ om je heen. Direct gaan mijn gedachten dan naar het fenomeen flexwerkplekken. Welke invloed heeft dit op het gedrag van werknemers? Voelt men zich nog met z’n werkplek en zo met zijn werkgever? Zoeken zij altijd dezelfde plek? Is er eens soort rat-race naar de ‘lekkerste’ werkplek? Wat doet het met de functionele posities van mensen (De leidinggevende in een hoekje of juist in het midden van de flexruimte, en wat doet dat met iedereen?). Kortom voldoende stof om mij de komende weken eens in te verdiepen.

Heb jij je eigen ‘plekje’ en wat doet dat met jou?

 

Een dagje hutten bouwen en ervaren tijdens de reader-coach opleiding dit weekeinde

 

Comments (3)

  1. sef 7 jaar geleden

    Thuis zijn is van onschatbare waarde. Voor mij is dat wel heel extreen geworden. Een dag ergens logeren is voor mij al een kwelling. Laat staan op vakantie gaan. Binnen de kortste keren word ik overgenomen door depressies en haast me huiswaarts.
    Dit komt door een basaal gebrek aan geborgenheid, die teruggaat tot mijn pre-bewuste jeugd.
    Wat mij wel nog goed af gaat is een dag werken. Omdat ik zeker weet dat ik ’s avonds weer thuis zal zijn. Flex-plekken vind ik ook geen punt. Die acht uur kan ik me meestal wel concentreren. Twee keer twee uur reizen kan ook nog wel, als het maar niet meer dan een paar keer per week is.

    • Auteur
      Francois Borowy 7 jaar geleden

      Eigen haard, Goud waard geldt dus voor jou lijkt mij.
      Belangrijk om dit te koesteren als je een basaal gebrek aan geborgenheid (in je verleden) ervaart.
      Jezelf kunnen zijn omringt door de dingen die belangrijk voor jou zijn. Je ‘eigen knuffels’.

      Vervelend om dit gebrek zo te ervaren tijdens vakanties. Sta weer eens stil bij de dingen waaraan
      je je veiligheid kunt ontlenen. Als je ze kunt meenemen kunnen ze je wellicht helpen.

      Sit sol luceat
      Francois

      • sef 7 jaar geleden

        Bedankt voor je sympathieke reactie, Francois! Dingen of knuffels met die kracht heb ik helaas niet. En een hond nemen is ook al lastig en die kun je ook niet altijd meenemen.
        Misschien mijn iPad? Mmm, nee, dat is toch meer een instrument zoals een walkman. Je kunt ermee lezen, luisteren, maar dat is niet wat jij bedoelt met knuffels…
        And yes, may the sun shine…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*