De gevoelige snaar van Suriname

De gevoelige snaar van Suriname
10 augustus 2013 Francois Borowy

De vakantie is voorbij. De warme ontvangst in Suriname is nog steeds voelbaar. Tijdens de reis heb ik mijn gevoel proberen te vertalen in een aantal gedichten (sommige zijn al op Facebook verschenen). Hier onder dan ook een blik op mijn ‘vakantiegevoel’                    

Bigi bon ( grote boom)

kankantrie

 

 

 

 

Kankantrie, kankantrie hoog boven het woud
Longen van onze aarde in miljoenen jaren opgebouwd

Bomen verslonden door het water voor elektriciteit
De weg door het bos nu met asfalt geplaveid

Rode gaten in het groen door hebzucht naar hout en goud
Jouw echte gaven laten de mensen koud

Kankantrie, kankantrie
Ooit was jij de hoogste, nu is dat een paal voor telefonie

Petflessen in het water, vissen vol ‘gekwikt’
Hoe lang duurt het nog voor ‘onze longen’ zijn verstikt?

Kankantrie, kankantrie, moeder van het woud
Je bent al o zo oud

Maar hoe lang heb jij nog de tijd
tot het einde van de strijd?

In de verte geen vogels of apen maar het geluid van een zaag
Hopelijk duurt het nog even en is het niet vandaag

Kankantrie, kankantrie wat ik zie maakt mij bang
Is dit nu wat wij noemen de vooruitgang?

 

 

Soela’s droom

IMG_0319

 

 

 

 

Als de lucht is opgeklaard
en het water stroomt
wordt mijn blik weer helder.
Hoe lang heb ik gedroomd?

 

Manjerotica

IMG_0291

 

 

 

 

Man je kijkt mij aan vanuit die boom
Man je vervult mijn zoetste droom
Man je maakt mijn verlangen groot
Man je maakt dat ik mijn tanden ontbloot
Man je raakt mijn lippen o zo zoet
Man je vlees doet mijn tong zo goed

O mang o

 

De weg naar zee

lederrugschildpad

 

 

 

 

De weg naar zee is lang
Ik ben nog kwetsbaar en ook zo bang

Ben ik degene die zijn doel bereikt
en niet aan alle gevaren bezwijkt?

De maan zorgt voor wat licht
Mijn blik op mijn doel gericht

De zee, ze lacht naar mij
Daar is mijn thuis, daar ben ik vrij

En als ik ben volgroeid en genoeg heb mogen leren
zal ik weer naar hier terugkeren

Om te doen wat het leven van mij zal vragen,
de pijn zal ik verdragen

Geboren op dit strand
met jou behoud ik altijd een band

Herinneringen aan de tijd voordat ik jou verliet
Mijn tranen zullen stromen van vreugde en verdriet

De zee heeft mij doen leven
Leven dat ik ook weer door moet geven

Afscheid van dit strand is weer nabij
Terugkeren naar zee maakt echter ook weer vrij

De weg naar zee is lang
Ik ben nu sterk en niet meer bang

Comment (1)

  1. Henriette Vrij 7 jaar geleden

    Leuk! Jij hebt je nek al uitgestoken naar je creatieve kant…..Ik moet de stap nog wagen maar eerst opruimen! In huis en geestelijk.
    Groetjes
    Henriette

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*